Düşünün, birisi gelse, her gün evinizin ortasına bir çuval necaset döküp gitse ne yaparsınız? Herhâlde önce şaşırır, sonra öfkelenir, nihayetinde de çıldırırsınız. Kapınızı kapatır, o insanın bir daha evinize girmesine müsaade etmezsiniz. Çünkü evinizin temizliğini, huzurunu ve mahremiyetini korumak istersiniz. Peki, her gün evimizin kapısından içeri giren televizyon programlarıyla zihnimize, kalbimize, ahlâkımıza boca edilen pisliklere neden aynı hassasiyeti göstermiyoruz?
Gündüz kuşağı programlarında insanların en mahrem meseleleri, aile sırları, ihanetleri, yalanları, kavgaları ve ahlâkî zaafları bir eğlence malzemesi hâline getirilmiyor mu? Birbirinin yuvasını dağıtanlar, annesine, babasına, evlâdına sırt çevirenler, haysiyetini üç kuruşluk menfaatlere değişenler saatlerce evlerimizin başköşesinde ağırlanmıyor mu? Yetmiyor, bir de diziler vasıtasıyla ihanet, entrika, intikam, şiddet ve ahlâksızlık hayatın olağan akışıymış gibi önümüze konulmuyor mu?
Bunların hepsi öyle ustalıkla yapılıyor ki insan bir müddet sonra neye baktığını, neyi seyrettiğini, neyi normal kabul etmeye başladığını fark edemiyor. Önce yadırgıyor, sonra alışıyor, nihayetinde kanıksıyor. Dün yüzümüzü kızartacak bir hadise bugün sıradan bir sahneye, dün aile meclisinde konuşulması ayıp sayılan bir mesele bugün milyonların önünde seyredilen bir eğlenceye dönüşüyor. İnsan, tekrar ede ede kötülüğe de alışıyor. Asıl tehlike de burada başlıyor.
Hâlbuki insanın yalnızca bedeni değil, zihni ve kalbi de kirlenir. Gözün gördüğü, kulağın işittiği, zihnin meşgul olduğu her şey insanın iç dünyasında bir iz bırakır. Her gün öfkeyle, kinle, ihtirasla, yalanla, ihanetle ve türlü rezilliklerle beslenen bir zihinden bir müddet sonra huzur, merhamet, edep ve nezaket bekleyebilir misiniz? İnsan neyi seyrediyorsa ona benzer, neyi dinliyorsa onunla şekillenir.
Üstelik evimizin ortasına dökülen o necaseti suyla yıkayıp temizleyebilirsiniz. Peki ya zihninize ve kalbinize dökülenleri nasıl temizleyeceksiniz? Hangi suyla yıkayacaksınız kirlenen hayalleri, aşınan hassasiyetleri, zedelenen ahlâkı? Bir görüntü geçer gider ama zihinde bıraktığı iz bazen yıllarca kalır. İnsan bazen neyi kaybettiğini bile anlamadan kendisinden bir şeyler kaybeder.
Elbette mesele yalnızca televizyon değildir. Mesele, neyi hayatımıza buyur ettiğimiz, neyi meşru gördüğümüz ve neye itiraz etmekten vazgeçtiğimizdir. İnsan her gördüğünü seyretmek, her duyduğunu dinlemek, her önüne konulanı tüketmek zorunda değildir. Evimizin kapısında gösterdiğimiz titizliği zihnimizin kapısında da göstermek mecburiyetindeyiz. Çünkü evimizin temizliği kadar gönlümüzün temizliği de bizim mesuliyetimizdedir.
Belki de artık televizyonun kumandasından önce kendi irademizin düğmesine basmanın vaktidir. Her eve giren her şeyin başköşeye kurulması gerekmez. Bazı kapılar kapalı kalmalı, bazı sesler duyulmamalı, bazı görüntüler hiç görülmemelidir. Zira insanın gönlü bir çöplük, zihni de her önüne gelenin döküm yapacağı bir meydan değildir.
Unutmayalım; Bedenimizin temizliğini korumak için necasetten uzak durduğumuz kadar, ruhumuzun temizliğini korumak için de kirli sözlerden, çirkin görüntülerden uzak durmak zorundayız.
Mehmet Baş