Hasan-ı Basri hazretleri bir gün evinin damına çıkmış ve aşk-ı ilahi ile ağlamaya başlamış. Öyle çok ağlamış ki, gözyaşları yol olup damın kenarından damlamaya başlamış. O sırada yoldan bir kimse geçiyormuş. Hasan-ı Basri hazretlerinin gözyaşları bu kimsenin üzerine damlamış. Adam yukarı bakıp Hasan-ı Basri hazretlerini görünce, efendi bu su temiz midir, necis midir, bununla namaz kılınır mı, diye sormuş. Hasan-ı Basri hazretleri: “Kardeşim o damlayan su günahkar bir kulun gözyaşlarıdır. Onunla namaz kılınmaz. Sen elbiseni yıka.” buyurmuş.
Tevazu, alçak gönüllülük, kibirlenmemek, kendini insanlarda üstün görmemek, kendini herkesle müsavi, eşit görmektir. Ne eğil, ne kasıl demişlerdir. Kibir, insanda bulunmaması gereken manevi bir hastalıktır. Kur’an-ı Kerimde mealen: “Yeryüzünde böbürlenerek yürüme, çünkü sen ne yeri delebilir ve ne de boyca dağlara ulaşabilirsin. (İsra 37) ve (Allah, kibirli olanları elbette sevmez! (Nahl 23) buyurulmuştur. Kibrin zıttı ise, tevazudur. Allhü Tealanın habibi: “Allahü Teala tevazu edeni yüceltir.” buyurmuşlardır. Ancak her şeyin fazlası zararlı olduğu gibi, tevazunun fazlası da zararlıdır. Canlıların adeta hayatını teşkil eden suyun bile fazlası su zehirlenmesine, aşırı su içmek ölümcül sonuçlara sebep olabilmekte, daha da fazlası boğularak ölüme yol açmaktadır.;
Her konuda olduğu gibi tevazuda da insanlığın her bakımda en üstünü olan Allahü Tealanın habibini örnek almalıdır. Şanlı peygamberimiz(ona binlerce kez selam olsun), hayvana ot verir, deveyi bağlardı. Evini süpürür, koyunun sütünü sağardı. Ayakkabısının söküğünü diker, çamaşırını yamardı. Hizmetçisi ile birlikte yer, hizmetçisi el değirmeni çekerken yorulunca ona yardım ederdi. Pazardan öteberi alıp torba içinde eve getirirdi. Fakirle, zenginle, büyükle, küçükle karşılaşınca önce selam verirdi. Bunlarla müsafaha etmek için mübarek elini önce uzatırdı. Köleyi, efendiyi, beyi, siyahı ve beyazı bir tutardı. Her kim olursa olsun çağırılan yere giderdi. Önüne konulan şeyi, az olsa da hafif, aşağı görmezdi. Herkesle iyi geçinir, güler yüzlü, tatlı sözlü idi. Söylerken gülmez, üzüntülü görünürdü. Fakat çatık kaşlı değildi. Alçak gönüllü idi, fakat alçak tabiatlı değildi. Heybetli idi yani saygı ve korku hasıl ederdi. Fakat kaba değil, nazikti. Herkese acırdı. Mübarek başı hep önüne eğikti. Kimseden bir şey beklemezdi. Saadet, huzur isteyen, O’nun gibi olmalıdır.”
Mütevazi olmalı fakat kimseye yaltaklanıp aşağılanmamalı. Kibirli kimse, alçalır, mütevazi insan ise yücelir. Tevazuda aşırıya kaçan ise zillete düşer, insanlık şerefini kaybeder. Her konuda olduğu gibi tevazu konusunda da orta yolda bulunmalıdır. Mübarek dinimiz, her türlü aşırılığı, ifrat ve tefriti, yasaklamıştır. Kibir haram olduğu gibi, fazla tevazu da zillete düşürmekte, Müslüman’ın şerefini ayaklar altına alınmasına ve böylece harama sebep olmaktadır. Kendini beğenmiş, mağrur insanların karşısında dik durmalı, İnsanlık ve Müslümanlık vakarını muhafaza etmelidir. Kendinin ve ailesinin şerefi için çalışmalı, ‘nokta kadar bir menfaat için, virgül kadar bile eğilmemelidir.’
“Kula kul olmak için atılmadık meydana
Biz yalnız hakikate, Hakk’a secde ederiz”