Hayat boşluk kabul etmez. Bu, yalnızca insanın değil, tabiatın da değişmeyen kanunudur. Bağ bahçe işiyle uğraşanlar iyi bilir. Bir toprağı kendi hâline bıraktığınızda boş kalacağını sanırsınız. Oysa siz çekildiğiniz anda yabani otlar gelir. Budanmayan ağaca ökse otu musallat olur. Sulanmayan fidan kurur. İşlenmeyen toprak sertleşir. Gün gelir, bir zamanlar bereket saçan bahçe, dikenlerin ve kuru dalların sessizliğine teslim olur.
İnsanın hayatı da aslında bir bahçedir. Kalbi toprağı, vicdanı suyu, aklı ise onu işleyen çiftçidir. Zamanında ilgi gösterilmeyen yüreği korkular sarar. Meşgul edilmeyen zihni kuruntular doldurur. Terbiye edilmeyen nefis, insanı kendi arzularının esiri hâline getirir. Hayatın değişmeyen kanunlarından biri de budur: Boş bırakılan her alan, mutlaka başka bir şey tarafından doldurulur.
Bunun için ömür denilen binayı kuracak insanın önce büyük taşları yerine koyması gerekir. Temeli sağlam olmayan bir evin duvarlarını süslemenin hiçbir anlamı yoktur. Önce inanç, sonra ahlak, ardından aile, sağlık, emek ve dostluk... Bunlar yerli yerine oturmadan ayrıntılarla oyalanmak, çatısı olmayan bir eve perde seçmeye benzer. Bugün birçok insan tam da bu yanlışı yapmaktadır. Hayatını ayrıntılarla tüketirken, kendisini ayakta tutan temel direklerin birer birer yıkıldığını fark edememektedir.
En büyük yarayı alan kavramların başında aile gelmektedir. Oysa aile, insanın hayattaki ilk mektebidir. Sevmeyi orada öğrenir, paylaşmayı orada öğrenir, sabretmeyi orada öğrenir. Güçlü aileler güçlü toplumları meydana getirir. Aile zayıfladığında yalnızca bir ev dağılmaz; bir milletin geleceği de sarsılmaya başlar.
Bugün sosyal medyada başkalarının hayatını takip etmekten kendi evinin sesini duyamayan insanlar çoğalmaktadır. Dünyanın öbür ucundaki bir yabancının kahvaltısını bilenler, aynı sofraya oturduğu evladının gözlerindeki hüznü görememektedir. Binlerce kişiyi takip eden nice insan, yanı başındaki anne babasının gönlüne uğramaya vakit bulamamaktadır. Oysa en büyük ihmaller, en yakınlarımızdan başladığında en derin yaraları açar.
Hayat boşluk kabul etmez. Sevginin çekildiği yere öfke gelir. Merhametin terk ettiği yerde şiddet filizlenir. Eğitimin ihmal edildiği yerde cehalet kök salar. Umudun söndüğü gönülleri karamsarlık işgal eder. Hedefsiz bırakılan gençliği ise bağımlılıklar, suç örgütleri ve sahte kahramanlar sahiplenir. Toplum, ihmal ettiği her boşluğun bedelini er ya da geç ödemek zorunda kalır.
Aslında mesele yalnızca çocuklarımızı veya gençlerimizi korumak değildir. İnsan, her gün kendi iç dünyasını da korumak zorundadır. Çünkü ihmal edilen vicdan zamanla susar. Sürekli ertelenen doğrular bir müddet sonra unutulur. Küçük görülen yanlışlar alışkanlığa dönüşür. Kötülük çoğu zaman büyük adımlarla gelmez; fark edilmeyen küçük tavizlerin birikmesiyle büyür.
İnsanın ilk görevi kendi onurunu ve çevresindeki insanların onurunu muhafaza etmektir. Çünkü insanı değerli kılan makamı, serveti veya şöhreti değil; şahsiyetidir. Üç kuruşluk dünya menfaati uğruna onurunu satanlar, aslında en büyük zararı kendilerine verirler. Kaybedilen para yeniden kazanılır, yıkılan ev yeniden yapılır; fakat kaybedilen haysiyet kolay kolay geri gelmez.
Son tahlilde dünya durmuyor. Zaman akıp gidiyor. Hiçbir şey yerinde kalmıyor. Bunun için bize ezberletilen pek çok şeyi yeniden düşünmeye, yeniden tartmaya ve yeniden anlamlandırmaya mecburuz. Değişmeyen değerlere daha sıkı sarılırken, yanlış alışkanlıklarımızı değiştirmekten de korkmamalıyız.
Hayat boşluk kabul etmez. Ya siz hayatınızı inşa edersiniz ya da ihmal ettiğiniz boşlukları başkaları doldurur. Ya gönlünüzü ilimle, merhametle, emekle ve umutla yeşertirsiniz ya da korkular, hırslar ve yanlışlar sessizce kök salmaya başlar.
Bu yüzden yarını beklemeden, başkalarını suçlamadan, eksiklerimizi görerek kendi bahçemizi yeniden yeşertmek zorundayız. Zira ihmal edilen bir ömür, bakımsız bırakılmış bir bahçeden farksız değildir.
Unutmayalım; hayat boşluk kabul etmez. Ya siz kendi hikâyenizi yazarsınız ya da başkaları gelir sizin hayatınıza kendi cümlelerini yazar. Tercih sizin.
Mehmet Baş